Systemy pokrewieństwa, powinowactwa i rodziny – najbardziej podstawowe i niezmienne formy wychowania i wzorów życia seksualnego. Organizacja ekonomiczna i społeczna – podstawowe warunki i granice organizacji życia seksualnego. Regulacje społeczne – religijne i świeckie normy dotyczące życia seksualnego. Interwencje polityczne – formalne i nieformalne metody prawnej kontroli życia seksualnego. Kultury oporu – źródło sprzeciwu wobec panujących kodeksów moralnych.
Weeks pisze, że historyczne podejście zapoczątkowane przez Foucaulta i spojrzenie na seksualność w kontekście władzy pozwala stwierdzić, że społeczeństwa coraz bardziej interesują się życiem seksualnym jednostek i tworzą złożone metody zarządzania nim, co prowadzi do interwencji prawnych, medycznych i naukowych. Seksualność staje się coraz bardziej istotna nie tylko moralnie i społecznie, ale także politycznie. Według niego dyskusje o seksualności są dyskusjami o naturze społeczeństwa. Władza zarówno kontroluje zachowania seksualne obywateli, jak i wykorzystuje je do budowania swojej siły. Odbywa się to bezpośrednio, np. przez ustalanie warunków zawierania małżeństw, wykluczanie ze względu na tożsamość lub orientację seksualną, oraz pośrednio, np. przez odwołania do moralności.