Tarnowski gościł w Muzeum gości z kilku krajów oraz wielu prominentnych działaczy politycznych i społecznych. Wśród nich byli m.in. Leon Kruczkowski, Jakub Berman, Stanisław Radkiewicz, Włodzimierz Sokorski i Władysław Broniewski.
Kierownik zmagał się z problemami zdrowotnymi. Jesienią 1951 r. zachorował na ostre zapalenie woreczka żółciowego, do Bożego Narodzenia był hospitalizowany w Sławnie. W styczniu 1952 r. miał miejsce nawrót choroby i spędził kolejne 3 miesiące w szpitalu. Następny nawrót choroby miał miejsce w styczniu kolejnego roku. Tym razem został wypuszczony ze szpitala 19 marca. Był leczony m.in. zastrzykami z morfiny. Spędził 3 tygodnie w sanatorium w Szczawnie-Zdroju. W 1955 r. zaproponował w Wydziale Zagranicznym Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Warszawie, by zatrudnili go w charakterze tłumacza, czego mu odmówiono. We wrześniu 1957 roku ubiegał się w Ministerstwie Opieki i Pracy Społecznej oraz KC PZPR w Warszawie o przyznanie mu emerytury. Odmówiono mu z uwagi na niezaliczeniu 4 lat pracy u francuskiego adwokata. W październiku 1958 roku wyjechał do Bartoszyc.