W lipcu 1914 nie stawił się na wezwanie do armii rosyjskiej, a wstąpił do I Brygady Legionów Polskich. Początkowo służył w V batalionie, potem w 5 pułku piechoty i w końcu w 6 pułku piechoty Legionów Polskich. W 1915 został ranny w bitwie pod Wielkim Miedwieżem. Za bohaterstwo, męstwo, odwagę i poświęcenie w czasie walk o Polską Górę, 17 maja 1922 odznaczony został pośmiertnie orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy:
Po kryzysie przysięgowym internowany w Forcie Beniaminów. W kwietniu 1918 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Pracował w Komisji Wojskowej Departamentu Naukowego. W listopadzie 1918 mianowany podporucznikiem i przydzielony do Oddziału VII Sztabu Generalnego, a następnie do sekcji naukowej Ministerstwa Spraw Wojskowych, po jej przekształceniu w Instytut Naukowo-Wydawniczy w tym ministerstwie został naczelnikiem wydziału, a z czasem zastępcą jego szefa, którym był wybitny historyk Wacław Tokarz. Bardzo wysoko cenił on Drojowskiego i kiedy powołał czasopismo wojskowe „Wiarus”, wyznaczył go na sekretarza periodyku. Poza sprawowaniem tej funkcji Drojowski publikował tam również swoje artykuły. Został też członkiem redakcji czasopisma „Bellona”. Największe jednak zasługi położył w likwidacji analfabetyzmu wśród żołnierzyIbidem, s. 207..