15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W tym samym miesiącu zgłosił się do służby frontowej i wyznaczony został na stanowisko dowódcy 207 kresowego pułku piechoty im. Stefana Batorego. Poległ, broniąc przeprawy przez Bug. Pochowany został w Dubience. W październiku 1920 ciało zostało ekshumowane i złożone na cmentarzu ewangelicko–reformowanym w Warszawie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6676 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 22 kwietnia 1938 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych
Przypisy
Bibliografia
Marek Gałęzowski, Wacław Drojowski [w:] idem, „Pilnujcie honoru sztandaru pułkowego”. Oficerowie Legionów Polskich polegli w wojnie polsko-bolszewickiej, Warszawa: IPN, 2024, s. 204-209.
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Internowani w Beniaminowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Zgierzu Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Żołnierze 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich (1915–1917)