za ten okres został scharakteryzowany negatywnie, a dywizja pozostawała w tyle w przysposobieniu bojowym. We wrześniu 1944 został zastępcą dowódcy 234 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 6 Korpusu Lotnictwa Myśliwskiego 16 Armii Powietrznej 1 Frontu Białoruskiego. Brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej i pomorskiej. W marcu 1945 został usunięty ze stanowiska za szereg naruszeń, w tym systematyczne pijaństwo, niewypełnianie rozkazów, utratę autorytetu w oczach podkomendnych i niechęć do latania. W wielu publikacjach podawano, że podczas wojny z Niemcami osobiście zestrzelił 5 samolotów, a podczas trzech wojen strącił łącznie 18 wrogich samolotów. Pierwsza z tych liczb nie znajduje potwierdzenia w opublikowanych dokumentach, a druga została wymyślona. Po wielu miesiącach pozostawania w rezerwie w sierpniu 1945 został zwolniony z armii z powodu stanu zdrowia. Był deputowanym do Rady Najwyższej RFSRR 1 kadencji.
Awanse porucznik (1936) major (28 lutego 1938; z pominięciem dwóch stopni) pułkownik (20 listopada 1938)