Wśród innych słynnych kompozytorów, których utworów był prawykonawcą i często adresatem byli: Boris Blacher (Violoncello–Konzert), Wolfgang Fortner (Zyklus, New–Delhi–Musik), Johannes Fritsch (SUL B); Morton Feldman (Cello and Orchestra), Mauricio Kagel (Siegfriedp’), Rolf Liebermann (Essai 81), Iannis Xenakis (Nomos Alpha), György Ligeti (Koncert wiolonczelowy), Isang Yun (Nore, Glissées), Wolfgang Rihm (Monodram, Fremde Szene) i inni.
Grał na wiolonczeli Giovanniego Grancino z 1708.
Działalność pedagogiczna Od 1962 był profesorem w Hochschule für Musik und Tanz Köln, a w latach 1972–1976 dyrektorem tejże uczelni. Od 1962 wykładał na Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie, od 1966 w Królewskiej Akademii Muzycznej w Sztokholmie, w 1969 i 1972 w Dartmouth College w Hanover, w latach 1970–1990 na letnich kursach w Marlboro, w 1971 w Akademii Sibeliusa w Helsinkach, w 1972 na kursach w Breukelen.
Nagrody i odznaczenia Deutscher Schallplattenpreis (1969, 1976) Grand Prix du Disque (1972, 1975) Chevalier du Violoncelle, Uniwersytet Indiany (1998/1999) Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RFN Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RFN Order Zasługi Nadrenii Północnej-Westfalii Oficer Orderu Sztuki i Literatury Kawaler Orderu Narodowego Zasługi (Francja)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne