Jako kameralista przez 12 lat występował z Hamann Quartet, specjalizującym się w nowej muzyce (1950–1962), następnie od 1965 w duecie z pianistą Aloysem Kontarskym, a w latach 1967–1973 w Trio Köln, ze skrzypkiem Maksem Rostalem i pianistą Heinzem Schröterem. Pod koniec lat 80. założył własne trio z pianistą Brunem Canino i skrzypkiem Saschko Gawriloffem.
Jako solista zyskał światowy rozgłos wykonując muzykę współczesną, zwłaszcza kompozycje uchodzące za niewykonalne. Odegrał wiodącą rolę w rozwoju techniki wiolonczelowej. Jego wykonania były inspiracją dla wielu kompozytorów, którzy pisali dla niego i często mu dedykowali swoje kompozycje, powierzając mu ich prawykonania – jak np. zaprzyjaźnieni z nim Bernd Alois Zimmermann: Canto di speranza (1957), Sonatę na wiolonczelę (1960), Concerto en forme de „pas de trois” (1966) Intercommunicazione (1967) i 4 kurze Studien na wiolonczelę (1970) oraz Krzysztof Penderecki: Sonatę na wiolonczelę i orkiestrę (1964), Capriccio per Siegfried Palm (1968) i Koncert wiolonczelowy (1972).