Jako dowódca oddziału radiowców dywizjonu 128 gwardyjskiego pułku artylerii 57 Gwardyjskiej Dywizji Artylerii 8 Gwardyjskiej Armii 1 Frontu Białoruskiego w stopniu starszego sierżanta szczególnie wyróżnił się podczas forsowania Wisły. W nocy na 1 sierpnia 1944 z grupą zwiadowców sforsował rzekę w rejonie Magnuszewa; został wówczas ranny w nogę, jednak nie opuścił pola walki. Zabezpieczał łączność artylerzystów z piechotą, ułatwiając rozszerzenie przyczółka magnuszewskiego na Wiśle. W sierpniu 1945 ukończył kursy młodszych poruczników, a w 1946 kursy doskonalenia dowódców plutonów łączności i został dowódcą plutonu łączności artylerii w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech (do grudnia 1946). W 1954 ukończył Wojskowo-Powietrzną Akademię Inżynieryjną im. Żukowskiego, w której następnie pracował. Od 1961 do 1964 był starszym inżynierem w 4 Głównym Zarządzie Ministerstwa Obrony ZSRR, później starszym pracownikiem naukowym 22 Centralnego Instytutu Naukowo-Badawczego w Mytiszczi, w marcu 1967 został zwolniony do rezerwy jako podpułkownik-inżynier.