Włoska inwazja na Egipt (we Włoszech znana pod nazwą Operazione E) – ofensywa wojsk włoskich przeciwko siłom Wielkiej Brytanii, Brytyjskiej Wspólnoty Narodów i Wolnej Francji przeprowadzona podczas II wojny światowej w Egipcie. Inwazja włoskiej zakończyła serię potyczek granicznych na Pustyni Libijskiej (Pustyni Zachodniej) i była pierwszym etapem kampanii afrykańskiej. Początkowym celem sił włoskich atakujących z terytorium Libii wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego było zajęcie Kanału Sueskiego. Po licznych opóźnieniach zakres ofensywy został jednak zredukowany zaledwie do osiągnięcia pozycji w Sidi Barrani.
10 Armia weszła na ok. 105 km w głąb terytorium Egiptu, ale nawiązała kontakt tylko z brytyjskimi oddziałami obserwacyjnymi 7 Grupy Wsparcia (późniejsza 7 Dywizja Pancerna), a nie głównymi siłami wokół Mersa Matruh. 16 września 1940 r. 10 Armia zatrzymała się i zajęła pozycje obronne wokół portu Sidi Barrani, zamierzając wybudować obozy i czekając na inżynierów, którzy zbudują wzdłuż egipskiego wybrzeża Via della Vittoria (Drogę Zwycięstwa), pomyślaną jako przedłużenie libijskiej Via Balbia.