Reformy promowały również atak frontalny z wykluczeniem innych sposobów prowadzenia walki, kładąc nacisk na szybką wojnę mobilną wspieraną przez artylerię. Do września 1939 r. 16 dywizji z 67 istniejących w armii włoskiej (z wyłączeniem garnizonu Etiopii) zostało przekształconych w dywizje binarne i otrzymało etatowe uzbrojenie oraz wyposażenie. Pozostałe dywizje miały przestarzały sprzęt, brakowało im zapasów, artylerii, czołgów, dział przeciwpancernych, dział przeciwlotniczych i środków transportu.

Morale uznano za wysokie, a armia miała niedawne doświadczenie w operacjach wojskowych. Włoska marynarka wojenna dobrze prosperowała w reżimie faszystowskim, który sfinansował szybkie, starannie zbudowane i dobrze uzbrojone okręty nawodne oraz dużą flotę okrętów podwodnych, lecz brakowało jej doświadczenia i odpowiedniego przeszkolenia. Siły powietrzne były gotowe do wojny już w 1936 r., ale uległy stagnacji i nie zostały uznane przez Brytyjczyków za zdolne do utrzymania wysokiego tempa operacji. 5 Armia w Trypolitanii, zachodniej części Libii leżącej w sąsiedztwie Tunezji, miała osiem dywizji;