Michael O’Moore Creagh (ur. 16 maja 1892 w Cahirbane, zm. 14 grudnia 1970 w Londynie) – brytyjski wojskowy pochodzenia irlandzkiego, generał, żołnierz obu wojen światowych. Dowodził 7 Dywizją Pancerną (Szczurami Pustyni), w latach 1939–1941.

Życiorys Wczesne lata i kariera wojskowa Urodził się 16 maja 1892 roku w irlandzkim Cahirbane w hrabstwie Clare jako syn Garretta O’Moore’a Creagha, oficera Brytyjskiej Armii Indyjskiej i kawalera Krzyża Wiktorii oraz jego drugiej żony Elizabeth z domu Reade. Kształcił się w Wellington College, wstąpił do Royal Military College w Sandhurst, a następnie został oddelegowany do 7 Pułku Queen’s Own Hussars w 1911 roku. W trakcie I wojny światowej służył jako adiutant dowódcy dywizji Home Forces (1914–1915), jako kapitan sztabowy we Francji (1917–1918) i szef sztabu brygady (1918–1919). Pozostał w wojsku po wojnie, uczęszczając do Staff College w Camberley w latach 1924–1925, po czym dowodził 15/19 Pułkiem The King’s Royal Hussars od 1934 do 1938 roku.