Na mocy umowy z 27 maja 1910, Max Pinkus przekazał szpital wraz z dwiema działkami pod zarząd samorządu Prudnika. Chciał w ten sposób zaoszczędzić władzom miasta kosztownej budowy nowego szpitala miejskiego. W zamian miasto zobowiązało się przyjmować do szpitala robotników fabryki i członków rodziny Pinkusów oraz zbudować oddzielny budynek oddziału dla zakaźnie chorych. Łączna wartość darowizny Pinkusa wyniosła 220 000 marek. Przekazał miastu także 100 000 marek – odsetki z tej kwoty miały zostać przeznaczone na pensje chirurgów. W 1911 do rozbudowanego szpitala przeniesiono pacjentów ze szpitali męskiego i kobiecego. W poprzednim szpitalu przy ul. Młyńskiej urządzono wówczas przytułek. mały|lewo|Hedwig und Max Pinkus Stift na pocztówce z 1910 Przed 1914 szpital miejski () przy ul. Piastowskiej został powiększony o południowe skrzydło, co uczyniło go jednym z największych budynków na terenie Prudnika. Powstały w nim izby mieszkalne dla prowadzących szpital sióstr szarytek, a także izolatka dla pacjentów z chorobami zakaźnymi. Szpital dysponował wówczas stu pięćdziesięcioma łóżkami i posiadał nowoczesne pomieszczenia operacyjne oraz rentgenowskie.