W okresie I wojny światowej, żołnierze po wstępnym leczeniu w lazarecie wojskowym w szpitalu przy klasztorze bonifratrów, kierowani byli na rekonwalescencję w szpitalu miejskim. Max Pinkus finansował działanie szpitala do 1920, natomiast do powstania zakładu energetycznego w Prudniku w 1922 fabryka włókiennicza zaopatrywała szpital w prąd. mały|Szpital w 1912, przed powiększeniem o skrzydło południowe Według opisu szpitala zawartego w albumie Neustadt in Oberschlesien autorstwa burmistrza Roberta Rathmanna, w 1929 szpital dysponował samochodem dla chorych (miejskie auto sanitarne), a w jego budynku znajdowała się winda. Oferował od 150 do 160 miejsc dla pacjentów. W 1928 do szpitala przyjęto 961 osób i przeprowadzono 589 operacji. Istniały poradnie dla kalek, niemowląt, zagrożeń i chorób płucnych. W szpitalu pracowały cztery siostry z Niemieckiego Zrzeszenia Zawodowego Pielęgniarek. Siostrą przełożoną była Lydia Koski, a ordynatorem doktor Berkoski.