W kulturach honoru, ofiary mają bardzo niski status moralny.
Mason i Campbell wskazują, że kultura wstydu i honoru została zastąpiona we współczesnym świecie zachodnim w XIX i XX wieku przez kulturę godności, w której "obelgi mogą być obraźliwe, ale nie stanowią już sposobu na wyrobienie lub zrujnowanie reputacji odwagi". Za to, "kiedy pojawiają się konflikty nie do zniesienia, kultury godności nakazują bezpośrednie, ale nieagresywne działania". W takiej kulturze, zamiast wyzwać sprawcę na pojedynek, poszkodowany może "stosować ukryte unikanie, po cichu zrywając relacje ze sprawcą bez żadnej konfrontacji" lub "konceptualizować problem jako zakłócenie relacji i dążyć jedynie do przywrócenia harmonii bez wydawania wyroku". Podjęto działania prawne: "Za przestępstwa takie jak kradzież, napaść lub naruszenie umowy, ludzie w kulturze godności będą używać prawa bez wstydu,... "Ale zgodnie z ich etyką powściągliwości i tolerancji, niekoniecznie jest to ich pierwsza deska ratunku, i mogą potępić wiele sposobów wykorzystania władzy jako błahe".