Jednak w tym samym roku Jouvenel będąc pod wrażeniem zamieszek w ligach antyparlamentarnych (Kryzys 6 lutego 1934), rozczarował się tradycyjnymi partiami politycznymi i opuścił Partię Radykalną. Założył czasopismo z Pierre Andreu o nazwie La Lutte des jeunes (Walka Młodych), przyczyniając się jednocześnie do powstania prawicowej gazety pt. Gringoire, dla której relacjonował Kongres norymberski w Niemczech w 1935 r., gdzie uchwalono niesławne ustawy norymberskie. Zaczął spotykać się z przedstawicielami kręgów monarchistycznych i nacjonalistycznych, gdzie poznał m.in. Henri de Man i Pierre Drieu la RochelleLe siècle des intellectuels by Michel Winock, ed. Seuil, p. 410..
Poparł zbliżenie francusko-niemieckie i stworzył „Cercle du grand pavois” (Koło wielkiej baszty), który wspierał Comité France-Allemagne (Komitet Francusko-Niemiecki). Tutaj zaprzyjaźnił się z Ottonem AbetzemBertrand de Jouvenel, Un voyageur dans le siècle (1903–1945), tome 1, éditions Robert Laffont, Paris, 1979., przyszłym niemieckim ambasadorem w Paryżu w czasie okupacji. W lutym 1936 r.