W sprawach dotyczących ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (GBH) nawet szersza definicja (brak dowodów, opóźnione złożenie zawiadomienia, wycofanie lub odurzenie ofiary) stanowiła jedynie 2% przestępstw.
Raport Rumneya z 2006 Praca Philipa N.S. Rumneya z 2006 roku w zawiera przegląd badań nad fałszywymi doniesieniami w USA, Nowej Zelandii i Wielkiej Brytanii. Rumney wyciągnął dwa wnioski ze swojego przeglądu literatury. Po pierwsze, policja w dalszym ciągu niewłaściwie stosuje kryteria „bezkarności” lub „bezzasadności”. Badania Kelly i in. (2005), Lea i in. (2003), HMCPSI/HMIC (2002), Harris i Grace (1999), Smith (1989) i innych wykazały, że decyzje policji o niekaralności były często wątpliwe i oparte wyłącznie na osobistym osądzie funkcjonariusza. Rumney zauważa, że niektórzy funkcjonariusze wydają się mieć stałe poglądy i oczekiwania co do tego, jak prawdziwe ofiary gwałtu powinny reagować na ich wiktymizację. Dodał, że metody jakościowe sugerują również, że niektórzy oficerowie nadal wykazują nieuzasadniony sceptycyzm wobec osób składających skargi na gwałt, podczas gdy inni interpretują takie rzeczy jak brak dowodów lub wycofanie skargi jako „dowód” fałszywego oskarżenia.