Drugi wniosek Rumneya jest taki, że nie jest możliwe rozpoznanie z jakąkolwiek pewnością rzeczywistego wskaźnika fałszywych zarzutów, ponieważ wiele badań nad fałszywymi zarzutami przyjęło nierzetelne lub niesprawdzone metodologie badawcze. Stwierdził on na przykład, że oprócz małej liczebności próby, w badaniach Macleana (1979) i Stewarta (1981) wykorzystano wątpliwe kryteria, aby uznać zarzut za fałszywy. MacLean uznał doniesienia za „fałszywe”, jeśli na przykład ofiara nie wydawała się być „w nieładzie ()”, a Stewart, w jednym przypadku, uznał sprawę za obaloną, stwierdzając, że całkowicie niemożliwe było zdjęcie wbrew jej woli niezwykle ciasnej bielizny z jej niezwykle dużego ciała.
Raport Kennedy’ego i Witkowskiego z 2000