W badaniu z 2009 roku dotyczącym spraw o gwałt w Europie stwierdzono, że odsetek spraw uznanych za fałszywe wahał się od czterech do dziewięciu procent.
Innym czynnikiem komplikującym jest fakt, że dane dotyczące fałszywych zarzutów na ogół nie pochodzą z badań mających na celu oszacowanie częstości występowania fałszywych zarzutów; pochodzą one raczej z przeglądów danych dotyczących dochodzeń i ścigania w ramach systemów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych. Celem takich badań jest ustalenie, czy istnieją wystarczające dowody do ścigania, a nie ocena spraw, w których nie ma wystarczających dowodów do ścigania i zakwalifikowanie takich spraw jako „fałszywe” lub „prawdziwe”.
z 2016 Claire E. Ferguson i John M. Malouff przeprowadzili metaanalizę potwierdzonych przypadków fałszywych zgłoszeń gwałtu w w 2016 r. i stwierdzili, że 5,2% przypadków to potwierdzone fałszywe zgłoszenia gwałtu. Autorzy zwracają uwagę, że „łączny wskaźnik fałszywych zgłoszeń... byłby wyższy niż stwierdzony tutaj wskaźnik 5%”, gdyby możliwe było dołączenie do potwierdzonych zarzutów również fałszywych zgłoszeń.