W połowie 1939 został wybrany radnym Rady Miejskiej w Sanoku.
Po wybuchu II wojny światowej i nastaniu okupacji niemieckiej został członkiem zarządu założonego przez Niemców Polskiego Komitetu Pomocy (Polnisches Hilfskomitee), określanego także jako Komitet Pomocy Zimowej, bądź Miejska Rada Opiekuńcza. Członkowie tej organizacji w konspiracji wspierali także polskich uchodźców zmierzających przez Sanok na Zachód, ułatwiając im przekroczenie zielonej granicy z Węgrami. Wskutek przeprowadzonej prowokacji (podający się za uchodźcę dokonał denuncjacji Niemcom) członkowie zarządu zostali aresztowani: 23 lutego 1940 (sześciu, w tym Jan Keller) oraz 24 lutego (dwóch)Aresztowani zostali: Stanisław Barański (23), Stanisław Chytła (23), Stanisław Dąbrowski (23), Franciszek Grzyb (24), Jan Keller (24), Stanisław Sieradzki (24), Stanisław Stepek (24), Kazimierz Szczęsny (24). Prócz członków zarządu Komitetu Pomocy zatrzymani zostali także miejscowi nauczyciele. Według Zygmunta Kellera aresztowano dziewięciu młodych ludzi, z których trzech zwolniono.. Oficjalnym zarzutem postawionym zatrzymanym było uchwalenie na posiedzeniu Komitetu pomocy pieniężnej celem przeznaczenia osobom pochodzącym z ziemi poznańskiej, udającym się przez Sanok na Węgry.