Według wersji podanej przez Zygmunta Kellera denuncjacja była dokonana przez ludzi z Poznańskiego, którzy otrzymawszy pomoc od Komitetu roztrwonili uzyskane wsparcie, a wobec nieotrzymania kolejnej pomocy w akcie zemsty donieśli na gestapo.
Początkowo aresztowani byli osadzeni w sanockim więzieniu. Wyrokiem Sądu Specjalnego w Krakowie, wydanym na sesji wyjazdowej w Sanoku, zostali skazani na karę odosobnienia w obozach koncentracyjnych za pomoc udzielaną partyzantom. W dniu 22 czerwca 1940 zostali wydani do gestapo, po czym przetransportowani do więzienia w Tarnowie (bądź w Krakowie), a później do niemieckich obozów koncentracyjnych: według jednej wersji do Auschwitz-Birkenau, a według innej do Sachsenhausen (KL), gdzie prawie wszyscy ponieśli śmierć Według Mieczysława Przystasza tam ponieśli śmierć S. Dąbrowski, F. Grzyb, J. Keller, S. Sieradzki, S. Stepek. Według Edwarda Zająca i Zygmunta Kellera z obozu ocaleli jedynie najmłodsi z ośmiu skazanych: S. Chytła i K. Szczęsny, którzy powrócili po wojnie do Sanoka.. Po osadzeniu w obozie Sachsenhausen Jan Keller otrzymał numer obozowy 29137. Pod koniec wojny, wobec nadejścia frontu wschodniego, został przeniesiony przez Niemców do obozu Buchenwald, gdzie otrzymał numer obozowy 29363.