Tam poznała Fabjana Szantyra, który mieszkał i pracował w Bobrujsku, ale w latach 1916–1917 często przyjeżdżał do Mińska biorąc udział w pracach klubu Białoruska Chatka. Zośka Wieras bywała u niego w Bobrujsku, nawet wtedy, gdy został on aresztowany w 1918 roku i osadzony w twierdzy. W swoich listach i wspomnieniach poetka nazywa Szantyra mężem, ale ich związek nie został sformalizowany. W listach do Wandy Lewickiej oskarża A. Ziemkiewicza o oczernianie jej przed Szantyrem, co wpłynęło na ochłodzenie ich stosunków.
W latach 1909–1913 Z. Wieras pracowała w Grodnie jako bibliotekarz i sekretarz miejscowego Towarzystwa Młodzieży Białoruskiej. Podczas I wojny światowej wyjechała z matką do Mińska, gdzie współpracuje Białoruską Chatką. W 1917 roku jako przedstawiciel Wielkiej Rady Białoruskiej, bierze udział w obradach Ogólnobiałoruskiego kongresu. Rozpoczął on prace w grudniu 1917 roku gromadząc delegatów z całej Białorusi. Podczas Kongresu pełniła rolę sekretarza i prowadziła szczegółowy protokół obrad. Potem przez lata przechowywała go w swoim domu. mały|Okładka pisma dla dzieci Zaranka. Pod koniec 1918 roku Zośka z powodu choroby matki, wyjeżdża z Mińska do majątku swojego dziadka. Tutaj w 1919 roku przychodzi na świat syn F. Szantyra, Anton. Były kochanek po aresztowaniu został zastrzelony w 1920 roku.