Istnieje rejestr tabu zwany „li garan”, używany na pewnym obszarze dżungli w północno-zachodniej części wyspy (Garan). Polega na zamianie słownictwa (rzeczowników, czasowników i przymiotników), przy zachowaniu gramatyki (składni i morfologii) buru. Służy również jako tajny język wśród użytkowników dialektu rana.
W latach 80. i 90. XX w. wciąż był szeroko znany, choć stopień jego użycia różnił się w zależności od miejscowości. Odnotowano, że w wieloetnicznych społecznościach muzułmańskich, gdzie ludność Buru stanowi mniejszość, przeważa lokalny malajski, również w sferze domowej. Pod wpływem kontaktów z ludnością napływową dialekty lisela i fogi zostały w znacznej mierze wyparte przez malajski. Lisela i fogi przestały być wykorzystywane w interakcjach z młodszym pokoleniem. W społecznościach chrześcijańskich, a także tych, które zachowują tradycyjne wierzenia, buru pozostał powszechnie używanym środkiem komunikacji. Na wybrzeżu północnym występują użytkownicy języka sula, a wybrzeża zachodnie i południowe zamieszkują migranci z wysp Celebesu Południowo-Wschodniego.
Szeroko zakrojone badania nad językiem buru prowadzili w latach 80. XX wieku australijscy misjonarze i etnografowie: Charles E.