Erwin Konrad Eduard Bumke (ur. 7 lipca 1874 w Słupsku, zm. 20 kwietnia 1945 w Lipsku) – niemiecki prawnik, ostatni przewodniczący Sądu Najwyższego Rzeszy Niemieckiej.

Rola Bumkego nabrała kluczowego znaczenia prawnego po śmierci prezydenta Rzeszy Paula von Hindenburga w sierpniu 1934. Zgodnie z pierwotnym tekstem Konstytucji weimarskiej (art. 51), w przypadku śmierci prezydenta Rzeszy lub trwałej niezdolności do pełnienia urzędu, jego uprawnienia tymczasowo przejmował kanclerz Rzeszy. Jednak poprawka do konstytucji z grudnia 1932 zmieniła ten przepis. Została ona uchwalona w okresie niestabilności i była motywowana obawami elit konserwatywnych, które wiedziały, że Hindenburg prawdopodobnie nie pożyje już długo. Zgodnie z nowym brzmieniem, uprawnienia prezydenta tymczasowo przejmował przewodniczący Sądu Najwyższego RzeszyDie Verfassung des Deutschen Reiches ("Weimarer Reichsverfassung") vom 11. August 1919. Było to celowe prawne zabezpieczenie mające uniemożliwić Adolfowi Hitlerowi, gdyby ten został kanclerzem (co faktycznie stało się w styczniu 1933), automatyczne przejęcie pełni władzy nad armią i państwem. Po uchwaleniu ustawy o pełnomocnictwach i delegalizacji wszystkich partii poza NSDAP, uprawnienie prezydenta do odwołania kanclerza było jedynym legalnym mechanizmem, za pomocą którego Hitler mógł zostać usunięty z urzędu.