Hochberg zyskał budynek pomocniczy dla opery przy Unter den Linden (Lindenoper), która, mając 1,5 tysięcy miejsc, stopniowo stawała się zbyt mała. Nadał on obiektowi nazwę Neues Königliches Opernhaus (pol. „Nowy Królewski Dom Operowy”) i wykorzystał jako budynek tymczasowy do organizowania przedstawień operowych w czasie przebudowy Schauspielhausu i Lindenoper prowadzonej w latach 1904–1905.
W 1909 roku pruskie władze zaczęły planować budowę nowego Cesarskiego Domu Operowego (niem. Kaiserliches Opernhaus). Na prośbę Ministerstwa Pracy Ludwig Hoffmann, członek berlińskiej Miejskiej Rady Budownictwa (niem. Berliner Stadtbaurat), pod koniec 1913 roku przygotował pierwsze projekty. W 1914 roku pruska Izba Deputowanych przyznała pierwszą ratę wymaganych środków finansowych na inwestycję, po czym niedługo później rozpoczęto rozbiórkę budynku Krollów, którą po kilku tygodniach wstrzymał wybuch I wojny światowej. Od 1915 roku organizacja Zentralsammelstelle der Reichswollwochen magazynowała na obszarze budynku wełnę i szmaty. Pomieszczenia obiektu były również wykorzystywane jako lazaret.