na Politechnice Lwowskiej i w Wyższej Szkole Handlu Zagranicznego doszło do napadów na żydowskich studentów. Kilkunastu napastników wdarło się także do siedziby żydowskiej „Wzajemnej Pomocy”, gdzie pobito żydowskich studentów i studentki. W konsekwencji rektorzy uniwersytetu, politechniki i WSHZ podjęli decyzję o zawieszeniu zajęć. thumb|Stadion „Hasmonei Lwów”, który podpalono w czasie zamieszek 28 listopada 1932 roku Na wniosek prezydenta Wacława Drojanowskiego rada miejska we Lwowie wydała proklamację potępiającą rozruchy. Niedługo później tłum studentów udał się pod kamienicę, w której zamieszkiwał Drojanowski i wybił szyby w oknach jego mieszkania. Do studentów dołączać zaczęli przedstawiciele lwowskiego marginesu, a także komunistyczni agitatorzy, którzy podburzali do „grabienia bogaczy”. Na ulicy Akademickiej (obecnie prospekt Szewczenki) kilkutysięczny tłum rozproszyła szarża policji konnej. Po południu policja sprowadziła trzy strażackie wozy z beczkowozami i w przypadku napotkania zbiegowisk, oblewała ich uczestników strugami wody. Tego dnia rannych zostało co najmniej 80 osób. Około godziny 20:00 podpalono stadion żydowskiego towarzystwa sportowego „Hasmonea Lwów”. Zamieszki trwały do późnych godzin nocnych.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Zamieszki we Lwowie (1932) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.