Przecław Bachorza z Osięcin (zm. między 1303 a 1305 r.) – kasztelan włocławski i brzeski od 1288 r. do śmierci.
Życiorys Pochodził z osięcińskiej linii Pomianów. Przydomek Bachorza przybrali od kanału, będącego dopływem Zgłowiączki. Ród używał go do XV wieku. Jego nieznany z imienia ojciec jest wymieniany w dokumencie z 1246 r. jako giermek księcia kujawskiego Kazimierza Konradowica. Ojciec Przecława był prawdopodobnie pierwszym znanym właścicielem Osięcin.
W 1282 r. książę brzeski Władysław Łokietek mianował Przecława sędzią w Brześciu. Między 1282 a 13 czerwca 1288 r. został kasztelanem włocławskim. Zastąpił na tym stanowisku Krystyna, który przeszedł na kasztelanię w Kruszwicy. Jako kasztelan włocławski Bachorza występuje w dwóch dokumentach z 1293 i 1293 roku. Po tym czasie kasztelania została przeniesiona do Brześcia, gdzie Bachorza pozostał do końca życia. Występuje wielokrotnie jako świadek dyplomów Władysława Łokietka.
W 1295 r. jego syn Ubysław dostał się do niewoli w czasie napadu litewskiego na Kujawy. Przecław wykupił go za 100 grzywien, które uzyskał sprzedając wieś Silno biskupowi włocławskiemu Wisławowi. W drodze do Torunia, gdzie odbyła się transkacja, towarzyszył Bachorze kapelan Trzebowit (Tebovico) z Osięcin. Jest to najstarsza wzmianka o istnieniu Kościoła w Osięcinach.