Syfon, rurka oddechowa, rurka syfonowa (łac. sipho) – zesklerotyzowany przewód oskórkowy z pniami tchawkowymi, służący do pobierania powietrza, który działa na tej samej zasadzie co fajka nurka. Występuje u wodnych stadiów rozwojowych niektórych przedstawicieli rzędu muchówek: poczwarek komarowatych, larw komarowatych z podrodziny Culicinae oraz niektórych larw z rodziny bzygowatych.

mały|240x320px|Larwy Culex sp. pobierające powietrze poprzez syfony, pod lustrem wody. mały|240x320px|Schemat anatomiczny larwy Culex restuans z zaznaczonym syfonem. Ogonowa rurka oddechowa larw komarowatych z rzędu muchówek. Rurka syfonowa jest przedłużeniem tylnych przetchlinek. Otwór na końcu syfonu jest chroniony przez pierścień blisko rozmieszczonych włosków z wodoodporną powłoką. Na styku powietrze-woda włosy te przerywają napięcie powierzchniowe wody i utrzymują otwarte drogi oddechowe. Gdy owad nurkuje, ciśnienie wody popycha włosy blisko siebie, aby uszczelnić otwór i zatrzymać wodę. Specjalne gruczoły w syfonie syntezują nierozpuszczalne w wodzie lipidy. Działają w ten sposób, jako hydrostatyczna obrona przed „zwilżeniem” syfonu, co chroni larwy przed utonięciem. Transport lipidów do światła tchawicy syfonu jest najprawdopodobniej ułatwiony przez mikrokosmki. U większości komarowatych na syfonie występuje grzebień (ang.