Odbiór i znaczenie Gabriel Finder krytykował film za zawłaszczenie prawdziwych głosów dzieci na rzecz wyidealizowanego portretu żydowskiego dziecka jako bohatera, a równocześnie – za nieprzedstawienie traumy doświadczanej przez rzekomo silnych psychicznie żydowskich nieletnich. Lawrence Langner i Ira Konigsberg sceptycznie odnieśli się do filmowej strategii polegającej na terapeutycznym wykorzystaniu sztuki jako formy leczenia traumy po Szoah. Konigsberg uznała film za „niezwykły dokument ze względu na to, co ujawnia o ograniczeniach sztuki i problemach, z jakimi borykają się artyści próbujący przedstawić Holocaust”. Langner i Konigsberg stwierdzili jednak, że prezentowane w filmie podejście artystyczne nie stawia czoła okropnościom Holokaustu i jest w istocie strategią unikania. Oboje uczeni opisywali wykorzystanie sztuki w filmie jako naiwne i sentymentalne, jednak zauważyli, że film „nadal kwestionuje własne przesłanki, zachęcając nas do przeformułowania swoich wniosków, nawet jeśli wydaje się je potwierdzać”.