Dopiero po latach dzieło Grossa zostało odkryte na nowo jako film posttraumatyczny, będący „próbą rekonstrukcji, naprawy lub wskrzeszenia zniszczonych społeczności bezpośrednio po Holokauście”. Ute Wölfel zaznaczała, że Nasze dzieci ukazują traumę „nie jako zbiorową pustkę, lecz jako izolację i samotność. Zarówno dzieci, jak i matki rzeczywiście pamiętają, ale nie potrafią przekazać sobie nawzajem tych wspomnień”. Z niemożności zbiorowego przepracowania owej traumy zdają sobie ostatecznie sprawę komicy, przytłoczeni bólem dziecięcych doświadczeń; w konsekwencji, jak stwierdziła Wölfel, „wspólnota nie zostaje przywrócona w zbiorowej narracji”. John M. Efron uznał wręcz Nasze dzieci za „arcydzieło i pierwszy film, który kwestionuje przedstawianie Holokaustu, […] zajmuje się tematem opowiadania historii i złożonością, jeśli nie niemożliwością, przekazania jej okropności przez tych, którzy nie przeżyli Shoah”.
Współcześnie, film Nasze dzieci jest uznawany za ostatni pełnometrażowy fabularny film polski w języku jidysz.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polskie filmy z 1948 roku Kategoria:Polskie filmy w języku jidysz Kategoria:Polskie dramaty filmowe Kategoria:Polskie filmy psychologiczne Kategoria:Polskie filmy o Zagładzie Żydów