McCreery ponownie zajął się polo, grając w Windsor Great Park.
Podczas ceremonii koronacyjnej królowej Elżbiety II w 1953 r. karoca monarchini była ciągnięta przez sześć szarych koni nazwanych na cześć brytyjskich generałów z okresu II wojny światowej, z których jeden został nazwany McCreery. Generał dostąpił tego wyróżnienia w związku z tym, że przez całe życie był związany z kawalerią.
Oceny W swoim zachowaniu McCreery był skromny aż do pewnego stopnia nieśmiałości. Nie czuł się swobodnie w wystąpieniach publicznych, ale, jak to ujął Doherty:
Harold Macmillan, który później został premierem, scharakteryzował McCreery'ego jako „bardzo sprytnego” człowieka w swoich wojennych pamiętnikach. Po spotkaniu w kwaterze głównej 8 Armii w Forli w północnych Włoszech w kwietniu 1945 r. napisał:
Potomstwo McCreery miał czterech synów i jedną córkę. Jego najstarszy syn, Michael, był członkiem Komunistycznej Partii Wielkiej Brytanii na początku lat 60., ale opuścił ją w 1963 r., aby zostać przywódcą Komitetu ds. Zwalczania Rewizjonizmu na rzecz Jedności Komunistycznej. Zmarł przed swym ojcem w 1965 r. Drugi syn McCreery’ego, Bob, odziedziczył jego pasję do wyścigów konnych z przeszkodami i został mistrzem National Hunt w latach 50., zmarł w 2017 r.