McCreery odszedł z wojska 9 grudnia 1949 r. Resztę życia spędził w Stowell Hill w Somerset, domu zbudowanym przez jego matkę i zaprojektowanym przez ucznia architekta Edwina Lutyensa. Wielką pasją McCreery'ego była jazda konno po ogrodzie, a on sam nadal rozwijał ogród pierwotnie zaprojektowany przez jego matkę, Emilię McAdam.
Po przejściu na emeryturę wojskową nie brał czynnego udziału w życiu publicznym; jednak w czasie kryzysu sueskiego w 1956 r. został poproszony, aby napisał osobisty list protestacyjny do swojego znajomego z czasów wojny Harolda Macmillana, wówczas członka gabinetu Anthony'ego Edena, który uznał operację wojsk brytyjskich za niehonorową.
Generał Richard McCreery zmarł 18 października 1967 r. w wieku 69 lat. Jego msza pogrzebowa odbyła się w opactwie westminsterskim.
Spuścizna Jeździectwo Jako mężczyzna, który przez całe swoje dorosłe życie był kojarzony z pułkiem kawalerii, McCreery był znakomitym jeźdźcem. Dwukrotnie wygrał Grand Military Gold Cup na torze wyścigowym Sandown Park (w 1923 i 1928 r.) i reprezentował armię w turnieju krajowym w polo. W 1924 r. on i jego młodszy brat, kapitan Selby McCreery, stanowili połowę drużyny armijnej w polo w meczu przeciwko Stanom Zjednoczonym. Na emeryturze w latach 50.