Janusz Jerzy Kapuścik (ur. 20 czerwca 1932 w Częstochowie, zm. 30 czerwca 1999 w Warszawie) – polski bibliotekoznawca, bibliograf, historyk medycyny i nauki, redaktor, profesor nauk humanistycznych, dyrektor Biblioteki Głównej Akademii Medycznej oraz Głównej Biblioteki Lekarskiej im. Stanisława Konopki w Warszawie.

Życiorys Odbył studia z filologii polskiej I stopnia (1950–1953) na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i z bibliotekoznawstwa II stopnia (1955) na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego. W 1973 uzyskał stopień doktora na Wydziale Filologii Polskiej i Słowiańskiej Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie rozprawy Wiadomości historyczno-krytyczne Józefa Maksymiliana Ossolińskiego: kontekst kulturowy, budowa, znaczenia, której promotorem była prof. dr hab. Maria Staszewska, a w 1985 stopień doktora habilitowanego na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego na podstawie rozprawy: Wacław Aleksander Maciejowski i jego „Piśmiennictwo polskie”: między bibliografią a historią literatury (recenzenci: prof. dr hab. Maria Dembowska (UW), prof. dr hab. Stefan Sawicki (KUL), prof. dr Jerzy Starnawski (UŁ)). Dnia 24 stycznia 1997 Prezydent RP nadał Januszowi Kapuścikowi tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.