Świadectwo odejścia otrzymał 9 stycznia 1891.

Przez następne dwa lata przebywał za granicą. W II semestrze roku akademickiego 1890/1891 studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim. W II semestrze roku 1891/1892 otrzymywał stypendium zagraniczne z fundacji Krakowska Zakordonowa. Po powrocie na UJ uzyskał absolutorium 10 maja 1893. 16 marca 1894 uzyskał stopień doktora praw.

W trakcie kształcenia na UJ był założycielem i redaktorem pisma „Satyr”, na łamach którego zamieszczał swoją twórczość. Sprawował stanowisko prezesa „Czytelni Akademickiej”. Jako student udzielał się na zgromadzeniach oraz w życiu umysłowym i politycznym, zyskując popularność z uwagi na swój zapał oraz zdolności deklamatorskie i aktorskie. Już w tym czasie uchodził za doskonałego mówcę. W przemowach odznaczał się radykalizmem wygłaszanych haseł.

Przebywając w Wiedniu 1895 poprowadził deputację włościan śląskich do ministra oświaty Edwarda Rittnera, po czym 10 października tego roku otwarto Pierwsze Gimnazjum Polskie w Cieszynie. Do końca 1896 studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim, otrzymał wówczas stypendium (prawdopodobnie rządowe) na dalsze studia w zakresie prawa karnego na Uniwersytecie w Berlinie od początku 1897.