Identyfikatory zasobu Każdy zasób ma identyfikator OSType (wartość czterobajtową) i identyfikator (podpisane 16-bitowe słowo), a także opcjonalną nazwę. Istnieją standardowe typy zasobów dla okien dialogowych („DITL”), obrazów („ PICT „), dźwięków („snd”) – a nawet plików wykonywalnych („CODE”), które do czasu pojawienia się procesora PowerPC były bez wyjątku przechowywane w forku zasobów. Podprogramy do renderowania okien są przechowywane we własnym typie zasobów („WDEF”), podprogramy do renderowania menu w ich („MDEF”), a jeśli istnieje rodzaj danych, który Twoim zdaniem nie pasuje do żadnej ze standardowych kategorii, możesz równie dobrze może użyć własnego typu (np. „John”) – właściwie dowolne cztery znaki lub wartość 32-bitowa mogą służyć jako typ zasobu. Takie ustawienie umożliwiło użytkownikom łatwe dostosowanie nie tylko poszczególnych aplikacji, ale także samego systemu operacyjnego, za pomocą narzędzi takich jak ResEdit do modyfikowania zasobów pliku aplikacji lub dowolnego pliku systemowego.