W aplikacji lub innym kodzie zasoby mogą być ładowane po prostu za pomocą kombinacji ich typu, identyfikatora lub nazwy, bez względu na to, jak i gdzie są przechowywane w forku zasobu. Klient otrzymuje uchwyt do załadowanego zasobu, do którego następnie można uzyskać dostęp, jak każdych innych danych opartych na puli. Składnikiem systemu operacyjnego, który to ułatwia, jest Menedżer Zasobu. Oprócz wyodrębnienia szczegółów przechowywania danych z samych danych, Menedżer Zasobu układa również zestawy otwartych forków zasobu w stos, z ostatnio otwieranym plikiem na górze. Podczas próby załadowania zasobu, najpierw zajrzy na górę stosu (być może fork zasobu bieżącego dokumentu), następnie następny w dół (fork zasobu aplikacji), a następnie następny (fork zasobu systemowych). To ustawienie jest bardzo wydajne – pozwala lokalnym zasobom na zastąpienie bardziej globalnych niżej – tak więc aplikacja może na przykład udostępnić własne ikony lub czcionki zamiast standardowych systemowych. Pozwala również aplikacji ładować zasoby z systemu przy użyciu tego samego interfejsu API, co każdy inny zasób, bez względu na miejsce i sposób przechowywania tego zasobu – w aplikacji wszystkie zasoby są jednakowo dostępne i łatwe w użyciu. System rezerwuje identyfikatory zasobów w pewnym zakresie, aby uniknąć wynikających z tego konfliktów zasobu.