Mimo zakazu okupanta niemieckiego nauczał młodzież religii i przygotowywał ludzi do sakramentów.
Podczas akcji wysiedlania Polaków z kresów wschodnich czuwał nad transportami ludności polskiej wyjeżdżającymi ze stacji w Złoczowie. Sam opuścił miasto w towarzystwie swoich parafian, ostatnim transportem 13 października 1945. Podróżował siedem tygodni, często w odkrytym wagonie. Władze zignorowały jego prośby o pozostanie we Lwowie. Ostatecznie przybył wraz z częścią swych parafian do Niegosławic, gdzie wspomagał ich w procesie osiedleńczym.
17 września 1947 został przełożonym klasztoru w Nowej Soli, gdzie organizował życie religijne. W 1948 przeniesiono go do Sędziszowa na wicemagistra nowicjatu. Został też wysłany do zbuntowanej parafii w Zagorzycach, gdzie zapobiegł rozłamowi i uspokoił sytuację. 13 kwietnia 1950 został proboszczem w Bolkowie, by 7 stycznia 1957 powrócić do Sędziszowa na poprzednie stanowisko. W 1959 został skierowany do Wałcza, a w maju 1960 objął stanowisko kapelana szpitala onkologicznego w Krakowie. Od listopada 1961 pracował w parafii św.