Bitwa o Wadi Akarit (znana także jako operacja Scipio) – aliancki atak przeprowadzony w dniach 6–7 kwietnia 1943 r., mający na celu wyparcie sił Osi z pozycji wzdłuż Wadi Akarit w Tunezji (zwanych również linią Akarit) na końcowym etapie kampanii afrykańskiej podczas II wojny światowej. Przełęcz Gabès, na północ od miast Gabès i El Hamma, to przejście pomiędzy Morzem Śródziemnym a nieprzejezdnymi bagnami solnymi. 51 Dywizja Górska przełamała linię obrony i utrzymywała przyczółek, umożliwiając przejście głównych sił. Po kilku nieudanych kontratakach siły Osi wycofały się, a brytyjska 8 Armia pod dowództwem gen. Bernarda Montgomery’ego ruszyła w kierunku Tunisu, aż osiągnęła ostatnie pozycje obronne wojsk Osi w Afryce pod Enfidaville.
Tło sytuacyjne Po tym, jak linia Mareth w południowej Tunezji została oskrzydlona podczas operacji Supercharge II przez przełęcz Tebaga, siły Osi wycofały się do Wadi Akarit, na północ od Gabès. Miejsce to już dawno zostało określone przez feldmarszałka Erwina Rommla jako dobra pozycja obronna z bezpiecznymi skrzydłami i krótką drogą zaopatrzeniową na Sycylię. Rommel chciał się tam wycofać po II bitwie pod El Alamein, ponieważ było to najlepsze miejsce, aby oprzeć się 8 Armii i przedłużyć obecność wojsk niemiecko-włoskich w Afryce Północnej.