Podejścia do Djebel er Roumana były utrudnione przez rów przeciwpancerny, a na zachodzie trwały dalsze prace obronne, chociaż pofałdowany teren był znaczącą przeszkodą.
Bitwa thumb|left|Akwarela przedstawiająca atak Pułku Queen’s Own Cameron Highlanders na wzgórze Jebel Ramauna w Wadi Akarit Alianckie jednostki zbliżyły się do Oudref i dotarły do Wadi Akarit 30 marca, ale początkowo ograniczyły swoją działalność do patroli i sprawdzania obrony sił Osi. Do pierwszego ataku wybrano trzy dywizje: 51 Dywizję Górską po prawej, 50 Dywizję Piechoty Northumbrian w centrum oraz indyjską 4 Dywizję Piechoty po lewej. Na tydzień przed bitwą brytyjskie i amerykańskie bombowce rozpoczęły lotnicze przygotowanie natarcia.
Zamiast atakować pomiędzy Jebel Fatnassa, stromym wzniesieniem o wysokości 240 m, a punktem stycznym z 50 Dywizją Piechoty Northumbrian, gen. Francis Tuker, dowódca indyjskiej 4 Dywizji, przekonał feldmarszałka Montgomery’ego do ataku na Jebel Fatnassa przy użyciu piechoty przeszkolonej w działaniach górskich. Jebel Fatnassa był broniony przez włoski XXI Korpus siłami 80 Dywizji Piechoty La Spezia, 101 Dywizji Zmotoryzowanej Trieste i niemieckiej 164 Dywizji Piechoty Afrika. Wykorzystano tę specjalną umiejętność żołnierzy 4 batalionu indyjskiego 6 Pułku Strzelców Rajputana. Jebel Fatnassa zostało zdobyte ok.