Wiosną 1942 zaangażowała się w podziemnym ruchu oporu wymierzonym w rząd bułgarski, będący sojusznikiem nazistowskich Niemiec. Była jedną z inicjatorek wydawania i autorem nielegalnego pisma „Proswetitel”. W kwietniu 1943, po nieudanej akcji sabotażowej w jednej z fabryk, Weła Peewa i jej 17-letnia siostra Gera opuściły stolicę i dołączyły do oddziału partyzanckiego im. Antona Iwanowa. Brała udział w akcjach zbrojnych oddziału w zachodnich Rodopach. W sierpniu 1943 została przyjęta do Bułgarskiej Partii Robotniczej. W grudniu 1943 w ramach reorganizacji ruchu partyzanckiego w Rodopach z oddziału im. Iwanowa wyodrębniono 15-osobową czetę im. braci Krystinów pod dowództwem Atanasa Semerdżiewa, z Wełą Peewą jako odpowiedzialną za propagandę i agitację.
Pod koniec marca 1944 roku Peewa razem z kilkoma towarzyszami udała się do rodzinnej Kamenicy, by spotkać się z rodziną i ludźmi wspierającymi partyzantów. Teściowa i szwagierka jej starszej siostry poinformowały żandarmerię o pojawieniu się partyzantów, wskutek czego Weła Peewa i towarzyszący jej Stojo Kałpazanow zostali wykryci i ostrzelani przez żandarmów. Ranny mężczyzna dostał się do niewoli, a Peewej, również rannej, udało się ukryć w górach, pod Aranczałem (ob. szczyt Czernowec) gdzie przetrwała 37 dni.