Choć Hoxha nie zgodził się na to, żeby reżyserzy kręcili filmy fabularne bezpośrednio poświęcone jego osobie, pozwalał filmować biografie jego najbliższych towarzyszy z okresu walki partyzanckiej, na przykład w produkcjach Mały oddział (1979) Marka Topallaja, Członkowie Rady (1979) Xhezaira Dafy, Jesienne wymówki (1982) i Decyzja (1984) Dhamo oraz Bojownik (1984) Milkaniego. Bardziej fikcyjne postacie (komisarze partyjni, dowódcy wojskowi), które miały uosabiać przypisywane Hoxhy przez komunistyczną propagandę pozytywne cechy charakteru, pojawiały się w filmach takich jak Popiersie z brązu (1970), Gwiazdy długich nocy (1973) i Człowiek z armatą (1977) Viktora Gijki, Narzeczona i godzina policyjna (1978) Ibrahima Muçaja i Kristaqa Mitro tudzież Nielegalni (1976) Rikarda Ljarii i Saimira Kumbaro.