Christo Nikołow Łukow (, ur. 6 stycznia 1887 w Warnie, zm. 13 lutego 1943 w Sofii) – bułgarski wojskowy, generał porucznik, w latach 1935-1938 minister wojny, ofiara zamachu.
Życiorys Syn Nikoli Conewa Łukowa i Penki. W 1907 ukończył szkołę wojskową w Sofii, ze specjalnością oficera artylerii. W czasie wojen bałkańskich pełnił funkcję adiutanta w 2 pułku artylerii. W czasie I wojny światowej dowodził baterią w 27 pułku artylerii. Przypisywano mu heroiczną obronę Kiustendiłu we wrześniu 1918, którego miał bronić przed przeważającymi liczebnie wojskami serbskimi, mając do dyspozycji zaledwie cztery armaty. W latach 1919–1924 dowodził 2 pułkiem artylerii 1 sofijskiej dywizji piechoty, a następnie 5 pułkiem artylerii w 5 dunajskiej dywizji piechoty. W roku 1924 objął stanowisko komendanta szkoły artylerii, w tym czasie redagował pismo Artilerijski pregled. W 1928 wydał książkę Motorizacijata na armijata (Моторизацията на армията), skupiając się na tematyce mobilności jednostek artylerii. Od 1928 kierował wydziałem inspekcji jednostek artylerii w ministerstwie wojny. W latach 1934–1935 dowodził 2, a następnie 3 dywizją piechoty. W stopniu generała-majora przeszedł w stan spoczynku i w 1935 objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Georgiego Kjoseiwanowa.