Jako minister rozpoczął proces przezbrojenia armii bułgarskiej i reorganizację szkół wojskowych.
Politycznie związany z bułgarską prawicą, był działaczem Unii Bułgarskich Legionów Narodowych i Narodowego Ruchu Socjalnego Aleksandra Cankowa. Po konflikcie z Cankowem w 1938 podał się do dymisji i przeszedł w stan spoczynku. W czasie II wojny światowej był zwolennikiem bliskiej współpracy bułgarsko-niemieckiej, wysłania jednostek bułgarskich na front wschodni, a także podjęcia działań represyjnych wobec ludności żydowskiej. W 1943 rozpoczął formowanie legionu bułgarskiego, który miał wesprzeć Niemców na froncie wschodnim.
Był żonaty (żona Newena z d. Popilijewa), miał córkę Penkę.
Zamach i śmierć W 1942 Komitet Centralny Bułgarskiej Partii Komunistycznej powołał do życia czternastoosobową grupę bojową (określaną jako Czarne anioły), która miała wykonywać wyroki śmierci, wydane przez partię. Na liście celów znalazł się także gen.Christo Łukow. Do wykonania wyroku wyznaczono dwoje działaczy ruchu oporu, pochodzenia żydowskiego - Iwana Burudżiewa i Wioletę Bohor Jacob. Zaatakowali oni Łukowa przed jego domem, kiedy wracał z kina. Świadkiem zamachu była dziewięcioletnia córka Łukowa. Postrzelony przez Burudżiewa w ramię Łukow przydusił zamachowca do ściany, ale zginął od strzałów w plecy oddanych przez Jacob.