9 kwietnia 1957 r. została schwytana przez 4 kompanię 9 pułku żuawów pod dowództwem kapitana Sirventa i raniona przez Jusufa Sa’adiego podczas strzelaniny, jaka się przy tym wywiązała. Jako że miała przy sobie dokumenty potwierdzające, że ma kontakt z Sa’adim, służby specjalne torturowały ją, by wskazała jego kryjówkę. Kobieta wskazała jednak jedynie nic nie znaczące adresy i informacje, które i tak wynikały z przechwyconych dokumentów. 17 kwietnia została przeniesiona do kwatery głównej dywizji spadochronowej generała Massu. 20 kwietnia ujawniła kapitanowi Graziani skrytki zawierające 13 bomb i broń. Została postawiona przed sądem za udział w zamachach bombowych i razem z Dżamilą Buazzą została skazana na śmierć 15 lipca 1957 r.. Jej adwokat Jacques Vergès oraz Georges Arnaud zorganizowali w jej obronie kampanię medialną. Obaj napisali manifest Pour Djamila Bouhired, opublikowany w tym samym roku. Obok tekstu la Question autorstwa Henri Allega był to manifest, który ujawnił opinii publicznej stosowanie tortur wobec bojowników algierskich. Kampania na rzecz Buhired zyskała wymiar międzynarodowy i kobieta została najpierw ułaskawiona (karę śmierci zamieniono na dożywotnie więzienie), ostatecznie zaś zwolniona w 1962 r. w ramach porozumień z Evian.