Sukces odnosiły Walc miłości (1930) Wilhelma Thiele, Bomby nad Monte Carlo (1931) Hannsa Schwarza, Wojna walców (1933) Ludwiga Bergera, a przede wszystkim – Kongres tańczy (1931) Erika Charrella, uznawany za warsztatowe arcydzieło gatunku. W lekkiej tematyce specjalizował się również Wilhelm Thiele, produkując dla Ufy musical Trzej ze stacji benzynowej (1930) o przyjaciołach, którzy bankrutują i w akcie desperacji kupują stację benzynową, zakochując się w tej samej dziewczynie będącej córką dyplomaty; a także Osobistą sekretarkę (1931) o skromnej urzędniczce banku, której dyrektor zapewnia jej awans społeczny w zamian za randkę. U schyłku epoki weimarskiej w Ufie tworzył też inny Austriak Gustav Ucicky, jednak jego nacjonalistyczne filmy – górski Koncert na flet z Sanssouci (1930) oraz wojenna Jutrzenka (1933) o załodze niemieckiej łodzi podwodnej – zwiastowały już rychły związek austriackich filmowców z retoryką hitlerowców dochodzących do władzy w Niemczech.
Austriackie kino w cieniu III Rzeszy (1933–1945)