Kryzys finansowy z 1923 zahamował rozwój bujnie rozwijającej się austriackiej kinematografii. Austriacki przemysł filmowy musiał się mierzyć z coraz groźniejszą ekspansją amerykańskich produkcji. Produkcja filmów w Austrii, z wyjątkiem monumentów Kolowrata, do przełomu dźwiękowego była zdominowana przez adaptacje dzieł literackich oraz biografie znanych austriackich postaci historycznych. Nie zaistniało w kinie austriackim zjawisko na miarę niemieckiego ekspresjonizmu. Silna była natomiast reprezentacja dramatów społecznych, między innymi ostrzegającego przed antysemityzmem Miasta bez Żydów (1924) H.K. Breslauera oraz Zagubionej ulicy (1925) Pabsta. Ten ostatni film, osadzony w Wiedniu tuż po kryzysie finansowym (choć nakręcony w berlińskim atelier), ukazywał powszechną nędzę w dobie hiperinflacji.
U schyłku okresu weimarskiego na znaczeniu zaczął zyskiwać gatunek współtworzony przez Niemców i Austriaków, nazywany wiedeńskimi operetkami. Wiedeńskie operetki były osadzone w wyobrażonym świecie epoki romantycznej (przełom XIX i XX wieku), a zarazem przesycone wystawną scenografią i kostiumami, wreszcie zaś – ilustrowane nostalgicznymi ariami oraz walcami.