Pomimo że filmy powstałe w Wiedniu odnosiły sukces komercyjny, zdaniem nazistowskiego ministra propagandy Josepha Goebbelsa wyróżniały się defetyzmem oraz zbytnim osadzeniem w lokalnej kulturze na niekorzyść niemieckiego Heimatu. W 1942 Wien-Film został przekształcony w wiedeńską filię Ufy; austriaccy reżyserzy zostali w międzyczasie sprzęgnięci do produkcji filmów jawnie propagandowych, tzw. Tendenzfilmen. Wśród nich niechlubnie wyróżniał się Heimkehr (1941) Ucicky’ego, uzasadniający inwazję na Polskę w 1939 potrzebą rzekomej ochrony niemieckiej mniejszości przed władzami sanacyjnymi. W latach 1944–1945 produkcja filmów w Austrii załamała się wskutek zniszczeń wojennych oraz wkroczenia sił alianckich na terytoria III Rzeszy.
Kino austriackie po II wojnie światowej (1945–1975) Po klęsce III Rzeszy Austria znalazła się pod zbiorową okupacją wojsk amerykańskich, brytyjskich, francuskich i radzieckich. Powszechnie panująca w kraju bieda zwiększała popyt na powstałe pod nadzorem aliantów eskapistyczne widowiska, których głównymi bohaterami byli zniewieściali mężczyźni z klasy średniej lub arystokracji. Filmy te – zarówno dramaty kostiumowe, jak i tzw. Heimatfilmen (filmy ojczyźniane) – kontynuowały tradycję wiedeńskich operetek, cofając się w czasie do epoki habsburskiej.