W 1585 roku opublikowano jej pierwsze dzieło literackie Discorso sopra lʼAnnociatione della Beata Vergine, e la Incarnatione del S. N. Giesu Christo, które, obok twórczości Vittorii Colonny, jest jednym z pierwszych przykładów religijnej dłuższej formy prozatorskiej napisanej przez kobietę. Trzy lata później ukazał się Flori, favola boschereccia – jeden z pierwszych opublikowanych dramatów pasterskich, którego autorem była kobieta (w tym samym roku opublikowano również dramat Mirtilla Isabelli Andreini). Campiglia opublikowała go osiem lat po dramacie pasterskim Aminta Torquata Tassa, który stał się nowym archetypem dramatu. Echa Aminty można dostrzec we Flori, jednocześnie jednak Campiglia wprowadziła wyraźną żeńską perspektywę. Jest to szczególnie widoczne w głównym wątku, który opisuje głęboką miłość tytułowej nimfy Flori do innej, zmarłej nimfy. Choć na koniec Flori wiąże się z mężczyzną, wychodząc za mąż za pasterza, udaje jej się uniknąć tradycyjnego małżeństwa poprzez życie w cnocie. Dramat przyjęto pozytywnie, został również doceniony przez Tassa.