Ostatnim większym dziełem Campiglii była ekloga pastoralna Calisa. W dziele znów pojawia się postać Flori, tym razem żywiącej uczucie do Calisy, której pierwowzorem była markiza Pallavicino. Campiglia napisała również cztery wiersze w lokalnym dialekcie, które ukazały się w okolicznościowej antologii, zachowała się także jej poezja o neoplatońskim i duchowym charakterze.
W swojej twórczości Campiglia łączyła tradycję w duchu przyjętej w jej czasach zasady literackiej imitatio z elementami krytyki ograniczających stereotypów, czy ograniczeń narzuconych sztuce. Według Philiepa Bossiera, „tworzyła nową ścieżkę na granicy głęboko zakorzenionych zasad”.
Twórczość 1585: Discorso sopra lʼAnnociatione della Beata Vergine, e la Incarnatione del S. N. Giesu Christo 1588: Flori, favola boschereccia 1589: Calisa, egloga
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy dramaturdzy XVI wieku Kategoria:Włoscy poeci XVI wieku Kategoria:Urodzeni w 1553 Kategoria:Zmarli w 1595 Kategoria:Ludzie urodzeni w Vicenzy