Daniel I Petrović-Njegoš, czarn. Daniło I Petrović-Njegoš, Данило I Петровић-Његош (ur. 25 maja 1826 w Njeguši, zm. 13 sierpnia 1860 w Kotorze) – ostatni władyka Czarnogóry 1851–1852, następnie książę Czarnogóry w latach 1852-1860.
Objęcie władzy Po śmierci Piotra II w 1851 coraz większe znaczenie w Czarnogórze zdobywało stronnictwo sekularne. Wkrótce po opróżnieniu tronu biskupiego świeckim księciem Czarnogóry został obwołany starszy brat zmarłego władyki Pero Tomislavić Petrović. Uzyskał on akredytację Senatu i popierany przez bogatą arystokrację rodową, której przewodził Đorđije Petrović miał objąć władzę. Decyzji tej nie poparły jednak szersze kręgi szlachty, które wysunęły swojego kandydata Daniela (Daniłę), dalszego krewnego zmarłego władyki. Oba stronnictwa próbowały zdobyć większość w Senacie i osadzić na tronie książęcym własnego kandydata. Daniel uzyskał poparcie szlachty południowych regionów Crmnicy i Katunjani, później także pozostałych możnych z wyjątkiem Bjelopavlićów. Aby ugruntować swoje panowanie najprawdopodobniej już w 1851 został wyświęcony w Cetynii na władykę. Następnie udał się w podróż do Wiednia i Petersburga, dzięki czemu uzyskał poparcie mocarstw do objęcia władzy w Czarnogórze.