Mając osobiste poparcie cara Mikołaja I, Daniel zmusił Pera Tomislavicia do uznania jego władzy i wycofania się z walki o tron.
Po powrocie z Rosji 13 marca 1852 został osadzony przez Senat na tronie w Cetynii jako pierwszy świecki władca Czarnogóry, przyjmując tytuł księcia. Jednocześnie obwołał on niepodległość kraju i nawiązał stosunki dyplomatyczne z Austrią i Rosją.
Polityka zagraniczna Wobec faktycznego pojawienia się dotychczas izolowanej Czarnogóry na arenie międzynarodowej, Turcja postanowiła interweniować i wprowadziła swoje wojska na terytorium kraju. 1 maja 1858 pod Grahovacem została stoczona decydująca bitwa tego konfliktu. Wojskami Czarnogóry dowodził w niej starszy brat księcia Mirko Petrović-Njegoš. Siły tureckie zostały rozbite. Zwycięstwo Czarnogórców miało ogromne znaczenie dyplomatyczne, ponieważ zmusiło mocarstwa europejskie do uznania granic z Turcją i faktycznej niepodległości księstwa. W 1858 międzynarodowa komisja przedstawicieli mocarstw europejskich wytyczyła granicę pomiędzy państwami. W praktyce Czarnogóra zyskała Grahovo i Rudine w żupie Nikšić, ponad połowę Drobnaczy, Tušinę, Uskocz, Lipovo, Górny Vasojević oraz część Kuči i Dodoši.